โลกจิต

posted on 07 Feb 2009 12:45 by toon89

 

ครั้งที่เเล้วสัญญาไว้ว่าจะเอาTVC เด็ดๆมาให้ดู

เเต่พอดีไปเจอหนังสือเล่มนี้ เลยอดไม่ได้ที่จะนำมาแนะนำ

วันนี้เลยขอแบ่งปันเรื่องราวดีๆจากหนังสือเล่มนี้ก่อนนะค่ะ

"โลกจิต" ของ แทนไท ประเสริฐกุล

 

ภายใต้รังแคของคุณเพียงไม่กี่เซ็นต์

ยังมีโลกอีกโลกหนึ่ง รอคอยให้เข้าไปสำรวจ

 

ตอนแรกที่ตัดสินใจซื้อเล่มนี้เพราะชอบหน้าปก กับชอบชื่อหนังสือ

ยังไม่ทันดูเลยว่า เป็นหนังสือเกี่ยวกับอะไร

เพราะตอนนั้นไปซื้อที่งานสัปดาห์หนังสือ คนเยอะมากกก

หยิบอะไรได้ต้องรีบเก็บไว้ก่อน -*- ไม่งั้นเดี๋ยวจะอด 55

 

 

แต่พอกลับมาบ้าน มาลองเปิดอ่านดู

รู้สึกว่าคุ้มมากที่ซื้อเล่มนี้มา

หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือเกี่ยวกับ ระบบสมอง

ซึ่งเป็นงานเขียนวิชาการ เเละ วิทยาศาสตร์มากๆๆ

เเต่ด้วยสำนวนการเขียนของ แทนไท

ทำให้เรื่องที่เข้าใจยากมากกกกกกกกกกกกกก (ขอเน้น)

กลายเป็นเรื่องที่สนุก อ่านได้ไม่มีเบื่อ

อ่านเเล้วรู้สึกแปลกใจว่าสมองของเราทำแบบนี้ได้ด้วยหรอ

เป็นข้อมูลที่แปลกใหม่น่าสนใจ

ยังไม่ค่อยมีใครหยิบมาเผยแพร่ผ่านสื่ออื่นๆเท่าไหร่

 

โดยในหนังสือจะแบ่งออกเป็นตอนๆ หลายๆตอน

แต่ที่ชอบที่สุดคือตอน

 

ฮิปโปน้อยกับความทรงจำของคุณยาย

เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของยายบรรณ ที่เป็นโรคความจำเสื่อม

หลงๆลืมๆตามประสาคนแก่

 

แทนไท ได้เขียนอธิบายเรื่องนี้โดยเปรียบเทียบสมองกับคอมพิวเตอร์ ไว้ว่า

สมองคนเรามีความจำ 2 แบบ

ความจำระยะสั้น  เปรียบเหมือนกับ RAM
ความจำระยะยาว เปรียบเหมือนกับ ไฟล์ที่เซฟใน ฮาร์ดดิสก์

ซึ่งปกติเวลาสมองทำงาน จะมีระบบออโต้เซฟ
เป็นตัวไรท์ข้อมูลจาก RAM สู่ ฮาร์ดดิสก์
ทำให้ความจำระยะสั้น กลายเป็นความจำระยะยาว

จะเกิดอะไรขึ้น หากตัวออโต้เซฟนี้เจ๊ง??
สมองของเราก็จะกลายเป็นคอมฯที่เดี๋ยวๆ ก็รีสตาร์ตอยู่ตลอดเวลาโดยที่ไม่มีการเซฟไฟล์

 

ตัวออโต้เซฟที่ว่านี้ ทางวิทยาศาสตร์มีชื่อว่า ฮิปโปแคมปัส

ในคนสูงอายุที่ความจำเสื่อม สมองส่วนฮิปโปแคมปัสก็จะเริ่มเจ๊งก่อนเพื่อน
ไม่ใช่อยู่ดีๆเเล้วเจ๊งเลย เเต่จะค่อยๆเสียไปเรื่อยๆ
คือไม่ใช่ว่าจำอะไรไม่ได้เลย เพียงเเต่จำได้ยากขึ้น

 

นี่เป็นตัวอย่างบางส่วนของตอนนี้นะค่ะ พอก่อนเดี๋ยวจะยาวไป 55

 

แต่ท่อนที่โดนใจที่สุด ก็นี่เลยค่ะ

.........จริงๆจะว่าไป ขี้ลืมแบบยายบรรณก็ดีเหมือนกัน
เพราะเกิดเรื่องร้ายๆอะไรขึ้นมาแกก็จำไม่ได้
ไม่ต้องคอยหนักสมอง แต่เรื่องดีๆก็พลอยจำไม่ได้ด้วยเนี่ยสิ
พอนั่งนึกตรึกตรอง ก็พลันเกิดเป็นอุทาหรณ์.........

" ความงามความสุข จะจริงเเท้อยู่ได้ก็ ณ ห้วงขณะที่เราสัมผัสมันเท่านั้น....
จงดื่มด่ำกับปัจจุบันให้เต็มที่ เพราะที่เหลือล้วนไม่มีอันใดจีรัง...
ผ่านไปไม่หวนคืน ยึดติดมากไป ก็ก่อให้เกิดความยุ่งยากขึ้นโดยไม่จำเป็น "

 

 

จริงมั้ยค่ะ ?

 

 

 

 

 

edit @ 10 Feb 2009 21:37:00 by toon

Comment

Comment:

Tweet

น่าอ่านมากๆเลยอ่ะ

" ความงามความสุข จะจริงเเท้อยู่ได้ก็ ณ ห้วงขณะที่เราสัมผัสมันเท่านั้น....
จงดื่มด่ำกับปัจจุบันให้เต็มที่ เพราะที่เหลือล้วนไม่มีอันใดจีรัง...
ผ่านไปไม่หวนคืน ยึดติดมากไป ก็ก่อให้เกิดความยุ่งยากขึ้นโดยไม่จำเป็น "

ชอบอันนี้มากเลยอ่ะ คิดอย่างนั้นเหมือนกันนะ
ทำอะไรถึงอย่าไปคิดเสียใจเลย แค่มีความสุขก็พอแล้ว open-mounthed smile

#5 By LiTTlePla on 2009-02-11 03:24

น่าอ่านมากมาย..

(เอามาให้อ่านด้วยนะ)
สามารถตั้งชื่อหนังสือได้แจ่มมาก

โลกจิตopen-mounthed smile

#4 By uunee* on 2009-02-10 22:39

เล่มนี้สนุกจริงๆ
ชอบมาก
แต่จำเรื่องราวไม่เคยได้เลย
สงสัย ฮิปโปแคมปัสตัวเองจะเจ๊งจริงๆ
sad smile

#3 By สมตง on 2009-02-10 22:07

ไม่เคยอ่านเลยอ่า เล่มนี้

น่าลองหามาอ่าน ^^

#2 By PANG on 2009-02-10 21:40

เล่มนี้ผมมีแล้ว อ่านจบไปหลายรอบ ผมเป็นเด็กศิลนะ แต่อ่านกี่ทีก็สนุกทุกครั้งเลย ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ให้ตายเหอะ

#1 By Sharpen_Thought on 2009-02-10 21:35